Polska Złota Piątka 2018

Koniec roku to czas podsumowań. Również w kinematografii. Ostatnie dwanaście miesięcy obfitowało w przeróżne produkcje, lepsze i gorsze. Skupmy się jednak na tej pozytywnej stronie. Oto ranking pięciu najlepszych polskich filmów, które swoją premierę kinową miały w 2018 roku.


Miejsce 5. Twarz

Współczesna baśń o człowieku, który stracił twarz w wypadku. Po nowatorskiej operacji wraca do rodzinnej miejscowości, ale ludzie nie wiedzą jak go traktować. Staje się dla nich kimś obcym. [opis dystrybutora]

Historia została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami, ale reżyserka nie próbuje tworzyć tu biografii. Cały seans upływa w dosyć smutnej atmosferze. Szumowska w satyryczny sposób przedstawia polskie społeczeństwo, momentami w sposób przerysowany, ale nie na tyle, aby przeszkadzało to w odbiorze. Ten film kocha się i nienawidzi jednocześnie, ale ostatecznie zdecydowanie bardziej kocha.


Miejsce 4. 7 uczuć

Radość, złość, smutek, strach, samotność, wstyd i poczucie winy. Adaś Miauczyński powraca do czasów swojego dzieciństwa, (…) by nauczyć się przeżywania siedmiu podstawowych uczuć. Ta ekstremalnie nieprzewidywalna podróż do przeszłości obfituje w szereg przezabawnych, wręcz komicznych sytuacji, ale niesie za sobą również moc wzruszeń i refleksji. [opis dystrybutora]

Kolejny film twórców Dnia świra. Plejada gwiazd, specyficzne dialogi i końcowy monolog Sonii Bohosiewicz, który naprawdę zmusza do zastanowienia się nad pewnymi kwestiami, a podtytuł Wszyscy jesteśmy źle wychowani porusza swoją dwuznacznością.


Miejsce 3. Wieża. Jasny dzień

Mula mieszka z mężem, chorą matką i córką Niną w wiejskim domu. Tuż przed pierwszą komunią świętą Niny odwiedzają je brat z rodziną oraz Kaja, młodsza siostra Muli, która zniknęła nagle przed sześcioma laty. Kaja jest biologiczną matką Niny. Mula obawia się, że niezrównoważona Kaja chce odebrać jej dziecko. Reszta rodziny, początkowo dystansująca się od Kai, zaczyna wierzyć w nowy początek i zgodę sióstr, co jeszcze potęguje frustrację Muli. Kobieta postanawia wyrzucić siostrę z domu. Mimo to w dniu komunii Niny dochodzi do pojednania. Jednak istnieje inny, ważniejszy powód, dla którego Kaja powróciła…  [opis festiwalowy]

Wieża. Jasny dzień to jeden z tych filmów, które warto obejrzeć przynajmniej dwa razy, aby dostrzec wszystkie ukryte znaczenia. Jagoda Szelc intryguje formą. Wątki obyczajowe zostały połączone z elementami metafizycznymi, a wszystko zmontowano w zaskakujący sposób. Aktorsko, mimo że oglądamy tu osoby mało znane szerszej publiczności, film stoi na bardzo wysokim poziomie. Również role dziecięce wypadają naturalnie. Takich debiutów chce się więcej.


Miejsce 2. Fuga

Alicja nie pamięta przeszłości, nie wie kim jest. Kiedy po dwóch latach od zniknięcia zostaje odnaleziona przez rodzinę, nie chce wracać do dawnego, zapomnianego życia. Nie pamięta miłości do męża i synka. Z czasem do Alicji wracają urywki wspomnień, tworząc niewyraźny i niepokojący obraz tajemnicy – tego co zdarzyło się w przeszłości. Co jest tą tajemnicą? Czy rodzące się uczucia do przed chwilą poznanych męża i syna pozwolą kobiecie zrozumieć przeszłość i zbudować szczęście swoje i rodziny? [opis dystrybutora]

Fuga jest filmem trudnym w odbiorze. Została nakręcona i zmontowana w przepiękny, bardzo realistyczny sposób, przez co czasem można odnieść wrażenie, że na niektóre ze scen nie powinniśmy patrzeć, że jesteśmy „niechcianym gościem”. Gabriela Muskała jako Alicja/Kinga jest perfekcyjna. Natomiast jako scenarzystka, dała sobie szansę pokazania siebie w roli, w jakiej byśmy się jej prawdopodobnie nie spodziewali. Smoczyńska bardzo umiejętnie gra na emocjach widza. Podczas tego filmu nie można się nie wzruszyć.


Miejsce 1. Zimna wojna

Historia trudnej miłości dwojga ludzi, którzy nie umieją żyć bez siebie, ale równocześnie nie potrafią być razem. Wydarzenia pokazane w ,,Zimnej wojnie” rozgrywają się w latach 50. i 60. XX wieku, w Polsce i budzącej się do życia Europie, a w ich tle wybrzmiewa wyjątkowa ścieżka dźwiękowa, będąca połączeniem polskiej muzyki ludowej z jazzem i piosenkami paryskich barów minionego wieku. [opis dystrybutora]

Polski kandydat do Oscara, laureat Europejskich Nagród Filmowych (w aż pięciu kategoriach: Najlepszy Europejski Film, Najlepsza Europejska Aktorka, Najlepszy Europejski Reżyser, Najlepszy Europejski Scenarzysta, Najlepszy Europejski Montażysta). Piękna historia toksycznej miłości. Film wizualnie doskonały, z fantastyczną oprawą muzyczną i zakończeniem godnym zapamiętania.

The following two tabs change content below.

Dorota Skrzeszewska

Studentka I roku Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej. Miłośniczka kina i literatury.

Ostatnie wpisy Dorota Skrzeszewska (zobacz wszystkie)